Drama met no cure no pay overeenkomst

Ik was altijd tegen het no cure no pay systeem maar soms strijk je over het hart en kom je op die manier een stichting tegemoet.
Bij een kleine stichting, waarbij er veel persoonlijk contact was, deed ik dat dus ook en in een vorig blog schreef ik hier al over.
Het tweekoppig bestuur heeft geen kaas gegeten van het runnen van een stichting, dus mijn opdracht bestond uit veel meer dan alleen aanvragen verzorgen.

Een kleine optelsom laat zien dat ik voor ruim € 3500,00 heb geïnvesteerd in het geven van advies en ondersteuning. Zelfs de beleidsplannen en exploitatiebegrotingen heb ik voor deze stichtin om niet opgesteld.
Mijn vergoeding bestond uit 11% van het aan te vragen bedrag en met succes heb ik een aantal fondsen binnen weten te krijgen.

Echter ontstond er een vertrouwensbreuk.
Maar dat betekent niet dat de opdrachtgever ‘ontslagen’ wordt van de plicht om de factuur te betalen.
Maar deze voorzitter meende dat er helemaal niets meer betaald hoefde te worden.
Daar waar de communicatie eerst nog op een redelijke fatsoenlijke manier ging veranderde dat al snel toen ik noodgedwongen de deurwaarder in moest schakelen.
De toon werd gezet.
Er werden dreigmailtjes gestuurd waarin de voorzitter aankondigde mijn politieke partij in te lichten over mijn praktijken, zou zij het college informeren en in een latere mail zou zij aangifte doen van valsheid in geschrifte en ‘was ik maandag voor haar…’.
De voorzitter was en bleef van mening dat zij niet hoefde te betalen.
Ik was van mening dat ze mijn vergoeding heeft gebruikt voor het inrichten van haar winkeltje.

Toen de deurwaarder uiteindelijk dreigde met dagvaarding, bond ze iets in alhoewel ik nog steeds ‘bullshit’ zou praten.
Een gesprek tussen deurwaarder en mij  liet blijken dat ook de vingers van hem jeukten om haar voor het gerecht te slepen.
Hij mailde mevrouw keurig terug en liet daarbij tevens weten dat als deze voorzitter verder zou gaan met valse beschuldigen en het verspreiden van smaad en laster, zijn opdrachtgever, ik dus, aangifte hiervan zou doen.

Dat was de druppel die weer terugvloeide in de emmer en mevrouw ging uiteindelijk akkoord met een 4 maandelijkse termijn van het voldoen van de factuur.
We zijn dan ongeveer een jaar verder……..
De eerste termijn werd betaald maar bij de tweede stokte het al weer en was een stevige herinnering van de deurwaarder weer nodig.

Het laat maar weer eens zien dat je niet blindelings kunt vertrouwen op de blauwe ogen van een opdrachtgever.
Dat je je algemene voorwaarden duvels goed voor elkaar moet hebben anders ga je de bietenbrug op.

Deze casus is één van de reden waarom no cure no pay niet aan te raden is.
Voorlopig ben ik nog niet van deze ellende af omdat meer dan de helft nog moet binnen komen op mijn rekening.
En de vraag is maar of deze voorzitter bereid is om aan haar verplichtingen te voldoen….

 

Zo zout als dit heb ik het nog nooit gegeten. Ik ben blij dat deze mevrouw een uitzondering is want de lol gaat er wel af als iedereen denkt dat je voor snot en peren werkt.