Meppende ouders

Van de jongeren die ik inmiddels thuis heb opgevangen waren er minimaal 3 die thuis te maken hadden met fysiek en mentaal geweld.
Huiselijk geweld wat min of meer aan de orde van de dag is.

Wanneer je nog niet aan het puberen bent, draag je die ellende vaak met je mee, niet wetende dat je hulp kunt vragen en krijgen.
Maar wanneer je in de pubertijd komt en je weerstand gaat bieden aan je ouders, wordt het verhaal heel anders.

Vijftien jaar, waar moet je heen?

Meisje 1 was slechts 15 jaar oud toen ze hier aan huis kwam met haar schrijnende verhalen. Dagelijks kreeg ze te horen dat ze nooit geboren had moeten worden. 
Dat de dood van haar moeder, haar schuld was.
Haar stiefmoeder negeerde haar en wanneer zij haar niet negeerde kreeg ze klappen.
Totdat de  emmer vol was en zij besloot weg te lopen naar mij.

Dan blijkt ook maar weer dat dit soort ouders prima onder de radar weten te blijven van de hulpverlening.
Logisch ook, want ze willen natuurlijk niet hun vuile was buiten hangen. Ze weten immers donders goed dat ze fout zijn, laten we eerlijk wezen.
Maar het meisje ging wel naar een psycholoog want de ouders vonden dat zij de oorzaak was van alle ellende en haar gedrag moest iets veranderen.
De psycholoog heeft vele malen overwogen om melding te doen bij Veilig Thuis maar heeft met alle gemak van de wereld ook hierin verzaakt.
Nog steeds vind ik dat onbegrijpelijk.
Iemand die anderen helpt maar geen melding maakt zou wat mij betreft direct mogen stoppen met het werk wat ze doet.

Het meisje is dezelfde avond onder politiebegeleiding bij mij weg gehaald in opdracht van de ouders. 
De volgende dag werd ze daar, ook onder begeleiding, al weer weggehaald vanwege huiselijk geweld.

 

Negentien jaar en het geweld meer dan zat zijn

Maar wanneer je wat ouder bent dan heb je toch vaak al een uitgesproken mening. Ook over het foute gedrag van je ouders.
Jongen 2 woonde bij vader. Moeder woonde met haar gewelddadige, nieuwe partner.
Moeder werd en wordt nog steeds structureel in elkaar gerost door de partner.
De jongen heeft dit bespreekbaar proberen te maken met zijn vader maar die had er geen oren naar.
“Het valt allemaal wel mee”, zo werd er gezegd.
Dat gesprek liep uit op een woordenwisseling en later op een gevecht waarbij de jongen van 19 rake klappen kreeg.
Ook dit gebeurde wel vaker.

Voor hem was de maat vol en hij kwam naar mij voor de nodige rust. Een veilige omgeving.

Mijn bevindingen:

Vaak ligt het helemaal niet aan de jongeren.
Er wordt te makkelijk gezegd dat de jeugd van tegenwoordig niet luistert en geen respect heeft voor de ouders.
Maar mij is gebleken dat er ouders op deze aardkloot zijn die de kinderen amper waard zijn.
En waarover ik mij blijf verbazen is dat de omgeving nooit iets gemerkt of gezien heeft. Of het niet durft te melden.
Op die manier houdt het niet op.

Bovendien zijn de jongeren in dit geval wel het slachtoffer van ouders met zeer verstoord gedrag.
Daarnaast weten deze jongeren de weg naar de hulpverlening niet maar ook vaak willen ze helemaal geen professionele hulpverlening.
Ze vinden die belerend en zitten zeker niet te wachten op geitenwollensokken-gesprekken van hoog opgeleide jonge mensen die, volgens hun zeggen, alles alleen maar uit een boekje hebben.

Deze jongeren hebben baat bij een ervaringsdeskundige. Nu ga ik hier niet alles uit mijn priveleven uit de doeken doen, maar ik heb van alles meegemaakt en durf te stellen dat ik op veel gebied ervaringsdeskundig ben. 
Dat is bij de jongeren een stukje erkenning; het praat makkelijker.

Wederzijds respect is het tweede dingetje. Toon gewoon respect naar de jongeren. Luister en hou je eerst stil. Maak het luchtig als het kan.
Het heeft mij ontzettend veel gebracht.