Verwaarlozing

Vijf dagen per week een boterham

In feite begon het opvangen van jongeren al veel eerder dan 2016.

Toen mijn jongste dochter een jaar of tien was, had zij een klasgenootje die heel vaak bij ons kwam om te spelen.
Na ongeveer een half jaar ging het opvallen dat zij aan het eind van de speelmiddag, structureel aan mij vroeg: “Aletta, wat eten jullie vanavond?”
Ouderwets als ik ben, stond hier altijd om stipt 17.00 uur een warme maaltijd op tafel: aardappelen, stukje vlees en groente. Yoghurt na.

In het begin vertelde ik haar dan wat wij gingen eten en zo nu en dan vroeg ze of ze bij ons mocht eten.
Ergens heb je dan als moeder van die voelsprieten die je vertellen dat er iets niet in de haak is en na wat kleine gesprekjes kwam de aap uit de mouw.
Dit meisje kreeg van de 7 dagen per week, slechts 2 warme maaltijden.
En die maaltijden bestonden doorgaans niet uit gezond voedsel, maar vaak iets uit het frituur.

Na verloop van de tijd kreeg ik een betere indruk van het gezin waarin hetĀ  meisje verkeerde.
De maaltijden waren al een dingetje, maar in het huis van dit gezin was het niet om te harden.
Het was er ronduit vies, smerig. De keuken stond vol afwas, het vet zat overal aan de muren.
In het toilet geen wc-papier maar oude kranten.

Soms kwam ze logeren en de eerste keer vertelde ik haar dat ze maar lekker haar eigen kussen meeĀ  moest brengen. Niets slaapt zo lekker als je eigen kussen.
Toen ze bij mij kwam zag ik het direct: dit kussen had nog nooit een kussensloop gezien. Het was bruin, beige met zwarte randen. Niet om aan te zien.

Naarmate ik het meisje beter leerde kennen en dus ook het gezin, zag ik in, dat dit echt een probleem gezin was waarbij het niet aan de kinderen lag maar aan de opvoedkunsten van de ouders. Die waren druk met facebook en andere zaken. Voor de kinderen amper tijd.
Opvallen dat nog nooit iemand een melding had gedaan over dit gezin.

Toen uiteindelijk een melding werd gedaan van verwaarlozing van de huisdieren en de dierenpolitie kwam kijken, werd het ook de nodige instanties duidelijk dat hier iets goed mis was binnen dit gezin.

Jeugdhulp werd ingeschakeld, maar nu, jaren later, zie ik dat het niet veel baat heeft gehad.
Vader en moeder zijn gescheiden. Moeder zit in de bijstand en gebruikt drugs. Het meisje heeft werk en draagt haar geld af aan haar moeder, waar zij nog woont.

Mijn bevindingen:

Het is ronduit zorgelijk dat nooit iemand een melding heeft gedaan over dit gezin. Het meisje is met recht het kind van de rekening geworden en is dat nog steeds.
In dit geval lag het probleem niet bij het meisje maar bij de ouders.
Als je tien jaar oud bent, weet je niet dat je hulp kunt vragen en krijgen en dus sukkel je maar door in dezelfde ellendige toestand.